Ka ndarje që mbyllen me një derë. Dhe ka të tjera që lënë pas një dhomë bosh, një këngë në radio, një pallto të varur dhe një kujtim që nuk di të largohet.
Me “Portat e Kishës”, Besa sjell një nga ato histori dashurie ku fundi i marrëdhënies nuk do të thotë fund i ndjenjës. Përkundrazi, gjithçka nis të jetojë në kujtime, në heshtjen e një dhome, në një Prill tjetër që ikën, në një shtrat ku dikur flinin dy njerëz dhe tani mbetet vetëm njëri…
Që në vargjet e para, kënga të fut në një botë të thellë vetmie. Në altar nuk ka mbetur më një çift, por një shpirt “copë”.
Dhe është pikërisht kjo që e bën “Portat e Kishës” një këngë përtej një historie romantike. Është këngë për atë fazë të dhimbjes kur nuk kërkon më domosdoshmërisht të kthesh dikë pas, por thjesht dëshiron ta ndjesh edhe një herë pranë.
Me “Portat e Kishës”, Besa ndërton një rrëfim të mbushur me mall, heshtje dhe lutje. Sepse disa porta mund të thyhen. Por jo gjithmonë mbyllet ajo që mbetet pas tyre.
